گوهر نایاب

از دو چشم اشکبارم خواب را دزدیده اند

از شب تنهایی ام مهتاب را دزدیده اند

مزرعم خشکیده و باران نمی بارد دگر

زآسمان کشور من آب را دزدیده اند

عندلیبان سرد و خاموشند از دیدار گل

سوز و ساز عاشق بیتاب را دزدیده اند

نیست از نام و نشان و غیرت ما ذره یی

هویت و شخصیت و القاب را دزدیده اند

خاصیت گم گشت بنگر، مس زر عیّار شد

لرزه های پیکر سیماب را دزدیده اند

در وطن چیزی نمانده تا بدزدد دزدکان

نان و آب و نام شیخ و شاب را دزدیده اند

نیست یک همرزم و همرازی که راز دل کنیم

دزدها مهر دل احباب را دزدیده اند

جمله را دزدید آخر سارقان حرفه یی

اتحاد؛ این گوهر نایاب را دزدیده اند

نیست شمعی تا ازان نوری فروزم بهر خود

وای بر من کرمک شبتاب را دزدیده اند