معجون گلقند

به دام سرو قد و لاله رخساری گرفتارم

به نقد جان دو چشم پرفسونش را خریدارم

اگر با سینه ی صدچاک می بینی مکن عیبم

شکار ناوک مژگان و چشم شوخ دلدارم

چو مجنون سنگ باران گر شوم از کس نمی رنجم

که من طعن رقیب و سنگ طفلان را سزاوارم

به عشقت سوختم جانا زمن آهی تو نشیندی

چو خاکستر شوم اما تو را خاطر نیازارم

لب لعلت مریض عشق را معجون گلقند است

تعلل تا بکی ای بی مرووت سخت بیمارم

به اخلاصم نگر ای نازنین ای آفت جانم

اسیرم، بسلم، بیچاره ام اما وفا دارم

برو زاهد مکن وعظ و نصحیت بیش ازین دیگر

که من از خرقه و تلبیس ابلیس تو بیزارم

ملامت کردن فاضل ز بیدردان عجب نبود

چه می داند چه داغی بر دل و شوری به سر دارم