شکوه عشق

سخت جانی را نگر من زنده، یارم می رود

می تپد دل در برم صبر و قرارم می رود

جلوه ای صد گلستان در یک گل رخسار او

زنده ای آن نوبهارم نوبهارم می رود

پیش چشمان سیاه شوخ چون شاهین او

صید در دامم عنان و اختیارم می رود

هر قدم یک خشت عمری می کند از قصر جان

نرم نرم آهسته آن زیبا نگارم می رود

او طبیب درد و من در حالت جان دادنم

خیره می بیند بدین حال نزارم می رود

اعتبار و عزتم باشد شکوه عشق او

می رود از پی وقار و اعتبارم می رود

در مسیر سیل و توفان خانه می گردد خراب

قوت دید از دو چشم اشکبارم می رود

با چنین تمکین و ناز و دلبری دانم که او

تا بیاید نقشه ای سنگ مزارم می رود

جان بی دلدار فاضل مایه شرمنده گی ست

جان چه کار آید اگر آن گلعذارم می رود